VFC Meeting สัญจรภาคเหนือ ครั้งที่ 2
"ตะลุยภาคเหนือ เจอเพื่อน VFC "
 23 - 25 ต.ค. 2547
ดอยบ่อ จังหวัด เชียงราย
โดย TUI (V043)
  สวัสดีครับเพื่อนๆชาว VFC ทุกๆท่าน ในช่วงวันหยุดที่ผ่านมาผมและเพื่อนๆสมาชิกอีก 2 ครอบครัวได้ตัดสินใจเดินทางไปร่วมกิจกรรมกับชาว VFC ที่อยู่ทางภาคเหนือ ที่จังหวัดเชียงราย ซึ่งผมขออนุญาติเล่าเรื่องและเหตุการณ์ต่างๆในระหว่างทริปที่ผมได้ประสบมานะครับ
เพื่อนร่วมทางจากกรุงเทพฯ
1. คุณมดเขียว V-003 และครอบครัว คุณภา และเสือรุ่นจิ๋ว น้องจิน พร้อมเสือเล็กๆน่ารักแขวนติดท้ายไปด้วย
2. คุณหนุ่ย V-211 โดยมีคุณพ่อ และ คุณแม่ร่วมเดินทางไปด้วย พร้อมเสืออีก 2 คันบนหลังคาที่ดูเท่ห์ตลอดทริป
3. ผมเอง V-043 และน้องนุก พร้อมเสืออีก 2 คันถอดเป็นชิ้นๆยัดไว้ท้ายรถที่ถอดที่นั่งหลังออก(เลยไม่เท่ห์)

เพื่อนๆจากภาคเหนือ
1. พี่เล็ก เขียวส่อง V342 หนุ่มใหญ่มาดเท่ห์ ผู้ซึ่งยอมเสียสละแรงกายและแรงใจเพื่อสนองคุณแผ่นดิน
2. พี่ติ่ง และอ.สมชาย V407 มาพร้อมกับเพื่อน ขับ Mitsubishi Strada ผมสาบานได้ว่าได้ยินเสียงคุยและเสียงหัวเราะของพี่ติ่งเค้าตลอดเวลา...น่ารักและน่าสนุกจริงๆไม่มีเหงาเลยครับ
3. พี่นิจ V389 มาพร้อมเพื่อน อีก 1 ท่าน(ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้) กับ GV สีดำคันงาม ถ้าครั้งต่อไปหาจักรยานได้
เอามาติดบนหลังคาจะเท่ห์มากขึ้นอีกนะพี่นะ
4. น้องนัท V383 มากะน้องวา กับกำลังเต็มร้อยไม่หวั่นแม้รู้ว่ารถไม่สมบูรณ์เมื่อเจออุปสรรค เพราะมีตัวช่วยเยอะ
5. คุณกั๊ม V059 มากับลูกชายที่น่ารักมากๆ น้องแทน เดินทางมาไกลที่สุดในทริปนี้ครับ..อิ..ฮิ
6. คุณหนุ่ย V430 จากลำปางมาพร้อมกับน้องชายศิลปินและเพื่อนๆร่วมวงที่อัดมาใน 3 ประตูสีขาวน่ารักได้อย่างไรไม่รู้ เเป็นเสมือน วงดนตรีที่คอยขับกล่อม ให้เพื่อนๆฟังอย่างไพเราะตั้งแต่เย็น ค่ำ ดึก และเช้า
7. คุณมนูญ หรือ ที่รู้จักกันตอนแรก คือ คุณฝุ่น มากับคนรู้ใจ พร้อมเจ้าของชื่อ ฝุ่น สี่ขาตัวเล็กๆน่ารัก พร้อม GV สีดำ

เพื่อนที่พบกันบนดอยบ่อ
คุณศักดิ์ - V431จอมไพร น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่คุยกัน เพราะคุณศักดิ์ติดธุระวันรุ่งขึ้น แต่นับถือในสปิริต ที่เข้าไปรอพบพวกเราบนดอยแต่เช้าครับ

  
วันศุกร์ที่ 22 ตุลาคม 2547
ตื่นตอนตี 3 อย่างงัวเงียเพราะเพิ่งจะนอนตอน เที่ยงคืนนี่เอง จัดการตัวเองเรียบร้อย บึ่งรถขึ้นทางด่วน อุดรรัถยา(สงสัยเขียนผิดแน่ๆ) มาถึงที่นัดหมาย ปั๊มเจ็ท บางปะอิน ตอน ตี 5 นิดๆ พบคุณหนุ่ย มารออยู่แล้ว ไม่นานคุณมดเขียวก็เดินทางมาถึง หลังจากเตรียมตัว เตรียมรถเช็คทุกอย่างเติมน้ำมันเรียบร้อย ก็ออกเดินทางสู่ เชียงราย ทันที โดยมีการใช้วิทยุสื่อสาร เป็นเครื่องมือพูดคุยกันไปตลอดทาง ใช้ความเร็วเฉลี่ย ประมาณ 90 - 100 ก.ม. ต่อ ชม.

เราเดินทางมาถึงเชียงรายประมาณ 5 โมงเย็น ก็เริ่มหาร้านอาหารเย็นทานกัน โดยที่ติดต่อพี่เล็กเขียวส่องได้ หลังจากที่เจอพี่เล็กเรียบร้อยแนะนำตัว โดยที่ผมและน้องนุกได้เจอพี่เล็กเป็นครั้งแรก พี่เล็กถามถึงน้องนุก เพราะเข้าใจว่าเป็นเด็กตัวเล็กๆ แต่ผิดคาดนั่งตัวเบ้อเร้อ อยู่ข้างๆผมนี่เอง 		 
  เราเข้าไปถึงอุทยานแห่งชาติบ่อน้ำร้อนห้วยหมากเลี่ยม และด้วยความอนุเคราะห์ของพี่เล็ก ที่ช่วยติดต่อกับคุณน้อยเจ้าหน้าที่ของอุทยานฯ ทำให้เราได้นอนในบ้านพักรับรอง ขนาด 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ พร้อมเครื่องทำน้ำอุ่น หลังจากแยกย้ายเข้าห้องไปและทำการซักแห้ง (เนื่องจากปั๊มน้ำเสีย ไม่มีน้ำ...แป่ววว) กันเรียบร้อย

เราก็มานั่งคุยกับพี่เล็กอย่างออกรส จนสุดท้ายเหลือผม คุณหนุ่ยที่แก้ง่วงด้วยการลุกขึ้นยืนคุย กับพี่เล็กสามคน ยังคุยกันถึงกิจกรรมที่พี่เล็กทำ และที่มาที่ไปของเรื่องนี้จนเวลาเที่ยงคืน ก็ได้แยกย้ายกันเข้านอน ครับ
วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2547
ตื่นนอน ก็ทำตามความตั้งใจดั้งเดิมที่จะมาพักที่นี่คือ นอนแช่น้ำอุ่น..อิ..อิ.. แจ้งความประสงค์ กับชาวคณะแล้วมี คุณมดเขียวและครอบครัวมาแจมด้วย ที่เหลือมาเป็นกำลังใจ น้ำอุ่นยามเช้ามีควันลอยขึ้นมาน่าดูยิ่งนัก.. เอามือแตะดู โอ้จอร์จ ทำไมมันร้อนยังงี้... กำลังปรึกษากะคุณมดเขียว จู่ๆก็มีสุภาพสตรี 2 คน เดินดุ่ยๆมาที่บ่อ เอาขาแช่น้ำสักพัก... เธอทั้งสองหย่อนตัวเองลงบ่อไปเลย...แป่วววว...พี่ครับไม่ร้อนเหรอครับ... เธอตอบหน้าตาเฉยว่าร้อนค่ะ แต่เดี๋ยวก็ชิน!!!...เอาว่ะ....ว่าแล้วก็เตรียมตัวลง หันกลับมาอ้าว...คุณภา ก็ชิงตัดหน้าลงไปก่อนแบบเฉยๆเลย.!!! ตามด้วยคุณมดเขียวลงไปยืนหน้าเบี้ยวอีกคน ผมเองค่อยๆก้าวลงไปทีละขาแบบแหยงๆ....น้องนุกมาทีหลัง ลงไปเลย..

ในที่สุดพวกเราก็ลงกันจนหมด ด้วยความสุก!!!! ฮ่าๆๆๆ ประมาณ 10-15 นาที เราก็ขึ้น ผมมานั่งเหงื่อแตกพลั้กๆอยู่ขอบสระเหมือนคนจะเป็นลม..จากนั้นกลับไปเก็บของเข้ารถถ่ายรูปกัน

 
 
หลังจากร่ำลาคุณน้อย เจ้าหน้าที่ที่ดูแลอุทยานฯ แห่งนี้เรียบร้อยพี่เล็กก็นำเราไปยังจุดนัดพบกับกลุ่ม VFC ที่มาจากเชียงราย(คุณกั้ม) จากเชียงใหม่ (พี่นิจ, อ.สมชายและพี่ติ่ง, น้องนัท,คุณฝุ่น) จากลำปาง(คุณหนุ่ย) ประมาณ 11 โมงเช้า ก็มากันครบ รวมแล้ว 11 คัน โดยมีเพื่อน อ.สมชายขับกระบะมาร่วมแจมด้วย

พวกเราเคลื่อนขบวนไปรับประทานอาหารกลางวันที่ Big C พร้อมทั้งจัดหาเสบียงสำหรับมื้อค่ำ และมื้อเช้า กัน จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางไปยังดอยบ่อ นำโดยพี่เล็กที่คอยใช้วิทยุสื่อสาร แจ้งสภาพเส้นทางบอกพวกเราเป็นระยะๆ พวกเราพบกับเส้นทางที่ยากลำบากพอสมควร โดยเฉพาะน้องนัทที่เมื่อติดอุปสรรค กลับพบว่าล้อหน้าไม่ทำงาน ขับเคลื่อนได้แค่ 2 ล้อหลังเท่านั้น
คันแรกที่ต้องใช้ตัวช่วยก็คือ GV ของพี่นิจที่ขับตามพี่เล็กเพลินไปหน่อย ต้องลากถอยหลังโดยน้องนัท ต่อมาก็ถึงคราวพี่เล็ก ติดบ้าง พี่นิจต้องช่วยลากถอยมาตั้งหลักใหม่ ตามมาด้วย น้องนัทในแอ่งเดียวกัน ถึงตรงนี้ก็รู้ว่าล้อหน้าไม่ทำงาน ต้องวิ่ง 2 ล้อหลังไปตลอด เก่งจัง ในระหว่างทางพบกับขบวนรถ Off-Road วิ่งสวนลงไปต้องหลบหลีกกันโดยที่ในขบวนนั้นมี Vitara อยู่ด้วย 1 คัน สอบถามไปมา พบว่าเป็น VFC ด้วยเหมือนกัน คือ คุณศักดิ์ - V431ฉายาจอมไพร ตั้งใจขึ้นมารอพบพวกเราที่ดอยบ่อตั้งแต่เช้า แต่ขึ้นคนละทาง กำลังจะกลับเพราะว่ามีธุระต้องทำแต่เช้าวันรุ่งขึ้น ทักทายกันพอสมควรก็เดินทางต่อ

จนถึงเวลาประมาณ 5 โมงเย็น รวมเวลาเดินทาง 4 ชั่วโมงกว่าๆ กับระยะทางเพียง 17 กม.เท่านั้น !!! เก่งมากๆ โดยมีคุณหนุ่ย-ดอยบ่อ เจ้าหน้าที่เกษตรที่สูง ซึ่งเป็นชาวอาข่า หรืออีก้อ อยู่ที่ดอยเชียงแสน แต่จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงรายที่พูดไทยชัดแจ๋วมากๆ เป็นผู้อำนวยความสะดวกให้พวกเรา

  
  พวกเราแยกย้ายกันหาทำเลกางเต้นท์ บรรดาแม่ครัวและพ่อครัวก็เริ่มช่วยกันทำอาหารเย็นทันที ประกอบกับเพื่อนๆของคุณหนุ่ยลำปาง ก็เริ่มบรรเลงเพลงแนวต่างๆให้ฟังไปด้วยเพราะมากครับ... ถามน้องๆเค้าว่าทำไมเริ่มกันเร็วจัง... น้องเค้าก็บอกว่า เริ่มเร็วจะได้เลิกเร็วด้วยไงพี่ นอนแต่หัวค่ำ.. เออจริง....แป่วววว

หลังรับประทานอาหารเย็น พี่เล็กก็รวบรวมสมาชิกมาประชุมแนะนำตัวกัน รวมถึงงานในโครงการที่พี่เล็กดำเนินการอยู่รวมถึงกำหนดการต่างๆในวันรุ่งขึ้น (ตอนนั้นผมไม่อยู่ครับ แบบว่าเดินไปห้องน้ำแล้วหลงครับ...ไม่ใช่ผมคนเดียวนะ มีคุณหนุ่ยกะน้องนุกด้วย เลยถือโอกาสอาบน้ำกันซะเลย) เมื่อหาทางกลับมายังที่ประชุมได้ ก็แนะนำตัวเอง ที่ประชุมสรุปได้ว่า จะมีเพื่อนสมาชิก 5 คันแยกกลับก่อนคือคุณฝุ่น(มนูญ) คุณสมชายและพี่ติ่ง คุณหนุ่ยลำปาง และพี่นิจ ส่วนที่เหลือ จะเดินทางไปทำกิจกรรมบริจาคของที่หมู่บ้านกระเหรี่ยงข้างล่าง แล้วไปชมฝายที่บ้านแคววัวดำ พวกเรานั่งคุยท่ามกลางอากาศเย็นกับลมหนาวที่พัดมาเป็นระยะๆ เคล้ากับเสียงเพลงที่บรรเลงอยู่ใกล้ๆ ที่เริ่มเป็นอินเตอร์มากขึ้นจนถึงเที่ยงคืนก็แยกย้ายกันเข้านอน

เพิ่มเติมถึงงานตามโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ที่พี่เล็กกำลังดำเนินการอยู่
เป็นโครงการสร้างฝายทดน้ำขนาดเล็กตามลำห้วยที่เป็นต้นน้ำทั้งลาย(ในช่วงนี้เริ่มทำทั่วเขตภาคเหนือก่อน) โดยการเข้าไปในพื้นที่แล้วชี้ให้เห็นถึงประโยชน์ที่ชาวบ้านจะได้รับเมื่อเข้าร่วมโครงการนี้ โดยไม่ใช้งบประมาณ จากทางการเลย และสร้างโดยคนในพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้าน หรือเด็กนักเรียน เพราะใช้วัสดุจำพวกไม่ใผ่ มาขัดสานกันแล้วไปตั้งขวางลำห้วยไว้ในยามที่สิ้นฤดูฝน โดยน้ำเอาหินและดินโดยเฉพาะดินเหนียวอัดเข้าไว้ตรงกลาง (ลักษณะเดียวกับการสร้างเขื่อนดินนั่นเอง)

ทำเยอะๆ เมื่อน้ำมาจากยอดเข้าก็จะมีน้ำบางส่วนถูกกักไว้ตามฝายต่างๆ ทำให้เกิดความชุ่มชื้น ในบริเวณใกล้เคียงโดยรอบ ทำให้ต้นไม้หรือพืชพรรณต่างๆที่เคยขาดน้ำหลังสิ้นฤดูฝน ก็จะสามารถเจริญเติบโตต่อไปได้ ทำให้ระบบนิเวศน์ของป่าบริเวณนั้นมีความต่อเนื่องนานขึ้น สามารถมีน้ำหล่อเลี้ยงต้นไม้และนำไปใช้ได้ อีกทั้งยังช่วยชลอปริมาณน้ำที่จะไหลลงไปยังพื้นราบ และฝายในลักษณะนี้ยังสามารถช่วยกักตะกอน ที่ไหลลงไปกับน้ำป่าให้อยู่บนเขา ซึ่งตะกอนเหล่านี้ถ้าไหลลงแม่น้ำ มากๆเข้า ก็ทำให้แม่น้ำตื้นเขิน ยังผลให้ความสามารถในการรับบริมาณน้ำเหลือน้อย ก่อให้เกิดอุทกภัยได้ และยังต้องเสียงบประมาณในการขุดลอกแม่น้ำลำคลองด้วย.. แต่ไม่ได้หมายความว่าฝายที่ทำขึ้นนี้ ทำให้ตะกอนหมดไปนะครับ แต่หมายถึงชลอรอบของการขุดลอกออกไป แทนที่จะต้องขุดลอกทุกปี ก็อาจจะช่วยให้เป็น 2-3 ปีขุดทีครับ

และเหตุที่ไม่ได้ใช้งบประมาณของทางการ ดังนั้นชาวบ้านจะรู้สึกเป็นเจ้าของสิ่งก่อสร้างนั้นๆ และจะคอยช่วยกันดูแลรักษา และซ่อมแซมกันเองโดยไม่ต้องรองบประมาณจากทางการแต่อย่างใด
นี่คือหลักการง่ายๆ ที่เป็นพระราชดำริของพระเจ้าอยู่หัวของเราครับ ที่ทรงเล็งเห็นถึงต้นตอของสาเหตุแห่งทุกข์ จากการถูกน้ำท่วมมาหลายๆปี ทางการต้องเสียงบเป็นจำนวนมากในการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ


  
 
วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2547
ตื่นสายๆขึ้นมาตอน 7 โมงจัดการกิจกรรมส่วนตัว...โผล่หน้าออกมาเพื่อนๆทานข้าวเก็บของกันใหญ่ เลยต้องเก็บบ้าง รีบจิบข้าวต้มแสนอร่อยได้นิดเดียว ต้องวิ่งไปเข้ากล้องถ่ายรูปหมู่กันอย่างสนุกสนาน ร่ำลาเพื่อนๆ 5 คันที่ต้องแยกไปก่อน หลังจากนั้นพี่เล็กก็พาขับลงไปยังหมู่บ้านชาวเขาเผ่าลาหู่ หรือ มูเซอ ที่อยู่ด้านล่างของดอยบ่อ ภายใต้การควบคุมดูแลของผู้หมวดโญ หัวหน้าหน่วยพัฒนาพื้นที่โครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ ของกองทัพภาคที่ 3 โดยที่สภาพเส้นทางชันและแคบมากๆ พวกเราค่อยๆขับประคับประคองไข่แดงของเราคือน้องนัท ลงไปจนปลอดภัย ทำการแจกขนม เสื้อผ้าแก่เด็กๆ พ่อคุณหนุ่ยบริจาคเงินส่วนตัวช่วยค่าใช้จ่ายสำหรับทหารหาญที่ดูแลชาวบ้านไว้ด้วย


ได้เวลากลับ ทางที่มันลงชันก็กลับกลายเป็นขึ้นชันไปด้วย ต้องมีออกแรงกันพอสมควร จนถึงยอดดอย ร่ำลาและขอบคุณ คุณหนุ่ยแห่งดอยบ่อ ก็เริ่มกลับ และน้องนัท นางเอกของทริปนี้ก็มีเรื่องให้พวกเรา ต้องออกแรงกันบ้างประปราย โดยที่มีน้องวาคอยช่วยขับ ช่วยเหยียบเบรค ช่วยเร่ง ช่วยลุ้น ตลอด จนพื้นรถแทบจะทะลุ!!! ลงมาถึงข้างล่างพวกเราเร่งหาข้าวกลางวันทานกัน อยากจะทานร้านอร่อยร้านไหน มันปิดหนีหมด!! ในที่สุดก็เจอเอาร้านก๋วยเตี๋ยวเปิดอยู่บรรดาผู้หิวโหยทั้งหลายรีบพุ่งไปสั่งกันอย่างไม่ยั้ง เฉพาะผมเองซัดไป 3 ชาม สบายใจ!!

เมื่อเสร็จสิ้นภาระกิน พวกเราออกเดินทางต่อไปแวะบ้านเล็กริมกก ของพี่เล็ก โดยที่ระหว่างทางจู่ๆก็มีเสียงเพลงเก่า ของบรมครูเพลงรุ่นใหญ่ดังออกมาให้พวกเราที่มีวิทยุสื่อสารได้ตกใจกัน เพราะพี่เล็กร้องเพลงเหล่านั้น ได้อย่างน่าฟัง!!! จริงๆนะไม่ได้โม้...พวกเราก็ขอเพลงไป ไม่ว่าจะเป็นของชาย เมืองสิงห์ คุณก้าน แก้วสุพรรณ คุณทูล ทองใจ และอีกหลายท่าน

 
  บ้านเล็กริมกกของพี่เล็กนั้น แต่เดิมเป็นบ้านเก่าของชาวเขา แล้วพี่เล็กซื้อต่อมา อยู่ติดริมน้ำกกเลย คนละฝั่งกับห้วยหมากเลี่ยมที่เราเคยพัก เป็นความเป็นอยู่ที่สมถะมากๆ แบบพอเพียงจริงๆ ถ้าไม่ยึดติดกับสิ่งอำนวยความสะดวกหรือเครื่องไฟฟ้าทั้งหลาย ที่นี่เป็นที่ที่สงบมาก พี่เล็กจัดการตัดกล้วยมา 3 เครือใหญ่ๆให้พวกเราเอาไว้ทาน แต่ตอนนั้นยังไม่สุก!!

ออกจากบ้านเล็กริมกก พวกเราตกลงกันที่จะพักที่ My Dream Guesthouse ของคุณนัน(ชื่อเต็มคือคุณอนันต์) เป็นชาวเขาเผ่าปะกาเกอญอ หรือกระเหรี่ยง ที่ผันตัวเองมาจากเด็กชาวเขา ได้ทุนสนับสนุนการเรียนจากโครงการของประเทศเบลเยี่ยม และเรียน ภาษาอังกฤษเองจากหนังสือ เรียนภาษาอังกฤษ 79 ชั่วโมง ฝึกภาษาด้วยการไปสมัครทำงาน กับบริษัททัวร์ เป็นไกด์ เป็นผู้ดูแล guesthouse จนกระทั่ง ตัดสินใจออกมาเปิดกิจการที่หมู่บ้านของตัวเอง ด้วย concept ที่แสดงให้เห็นถึงความจริงใจ ความเชื่อใจซึ่งกันและกัน ระหว่างเจ้าของกับแขกผู้มาพัก เช่นสั่งอาหารมากินก็ให้แขกลงบัญชีเอง ว่าทานอะไรไปบ้าง หรือชงชา-กาแฟทานเอง เมื่อไหร่ก็ได้แล้วลงบัญชีไว้ ไม่มีใครเฝ้า!!! อะไรแบบนั้น

พอแยกกันเอาของเข้าห้องพัก ปรากฏว่าน้องนุกวิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้อง บอกว่ามีตุ๊กแกตัวเบ้อเร้อ อยู่ในห้องน้ำ คุณนันเลยมาไล่ออกไป เสือน้อยจิน ก็ออกมาเร่งเร้าให้บรรดาเสือใหญ่ทั้งหลาย ออกไปล่าเหยื่อกัน เพราะอดมา 2 วันแล้ว ผมเลยพาพี่เล็กบึ่งมอเตอร์ไซด์แบบมีหวาดเสียวเล็กน้อย(ยกล้อ) ไปเอาจักรยานมาแจมด้วย

เมื่อพร้อม พวกเราทั้งหมดประกอบด้วย คุณพ่อคุณหนุ่ย คุณหนุ่ย พี่เล็ก น้องนุก น้องจิน ผมเอง และเสือสาวซิงๆ น้องนัทที่ขอยืมจักรยานของ guesthouse เอาไปแจมด้วย ก็ออกไปปั่นเล่นกันนำทางโดยพี่เล็ก พวกเราช่วยกันดูแลเสือน้อยอย่างดี เพราะกลัวว่าจะเจ็บตัว มีข้ามสะพานสลิงด้วย(แต่รู้สึกว่าจะไม่มีใครถ่ายรูปไว้นะ ลืมหมด) คุณมดเขียวกะว่าจะขับรถ ตามไปดูน้องจินด้วยแต่เจอสะพานเลยต้องจอดรถรอที่ตีนสะพานแทน

พวกเราปั่นกันเป็นระยะทางประมาณ 4 กม.ก็กลับเพราะเดี๋ยวจะมืด จะอาบน้ำน้องนุกก็วิ่งมาทำหน้าเซ็งๆ บอกว่ามันมาอีกแล้ว... คุณนันเลยต้องไปไล่อีกรอบ

  
  อาบน้ำเรียบร้อย ทานข้าวดอยที่แสนนุ่มเหนียว พร้อมน้ำพริกรสเด็ด โอ้ย..อร่อยๆทั้งนั้น พี่เล็กมื้อนี้เปิบมือครับ พวกเรานั่งคุยกันพร้อมกับคุณนัน มาช่วยเล่าความหลัง และที่มาที่ไปของกิจการนี้ อย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะช๊อทเด็ดเมื่อคุณแม่คุณหนุ่ยบอกว่า ตอนนอนที่ดอยบ่อปประมาณ ตี 3 รู้สึกเหมือนกับมีตัวอะไร เดินอยู่รอบๆเต้นท์ แต่ไม่ได้ออกไปดู..พวกเราก็ช่วยกันบอกว่าอาจจะเป็นสัตว์ พวกหมาแอบมาหาของกินมั๊ง.. แต่คุณนันไม่ใช่แบบนั้นครับ มันง่ายไป คุณนันบอกอย่างขึงขังว่า "มันต้องเป็นวิญญาณแน่ๆ!!!"....แป่ววววว.... พวกเราสะดุ้งกันเป็นแถวโดยเฉพาะน้องนัท... ที่เริ่มทำท่าหวาดระแวงกับที่ว่างด้านหลัง... .แล้วท่านก็กล่าวเล่าถึงเรื่องผีๆสางๆ รวมถึงมีศพลอยน้ำมาติดอยู่ที่รีสอร์ท ต้องลงไปลากออกไปปล่อยให้ไหลต่อไป....จึ๋ยยยย์

คุณนันเล่าไปเรื่อย มิใยที่พวกเราพยายามเปลี่ยนเรื่องแกก็จะวกกลับมา เป็นเรื่องเดิมอีก... จนน้องนันต้องขอตัวไปนอนก่อน เพราะคุณวานำไปจนจะถึงเส้นชัยแล้วมั๊ง!!!
หลังจากนั่งคุยกันต่ออีกสักพัก น้องนุกก็เดินไปเข้าห้องน้ำที่ห้องพักอีก ก็เจอะกับตุ๊กแกอีก เป็นรอบที่ 3 ในวันนี้ ต้องไปเข้าห้องน้ำที่อื่นแทน จนสุดท้าย เหลือผมกะน้องนุก พี่เล็กและคุณหนุ่ยเท่านั้นที่ยังคุยกันต่อ พอเวลาเที่ยงคืน ก็แยกย้ายกันเข้านอน พวกเราแห่กันไปดูที่ห้องน้ำว่าตุ๊กแกไปหรือยัง ปรากฏว่า ไม่อยู่แล้วน้องนุกจึงยอมนอน

  
  วันจันทร์ที่ 25 ตุลาคม 2547
ตื่นกันแต่เช้า น้องนุกปลุกผมให้เข้าไปดูที่ห้องน้ำก่อนเพื่อดูว่าตุ๊กแกมันลงมาอีกหรือเปล่า ผมงัวเงียไปดู เคาะผนังไป 2-3 ที เปิดดูหลังกระจก หลังถังน้ำ ไม่มี ก็ออกมานอนต่อให้น้องนุกจัดการตัวเองก่อน

เราลงมาทานอาหารเช้าเติมพลังก่อนไปขี่จักรยาน เริ่มจากขนมปังทาแยม ตามด้วยข้าวต้มหมู ที่คุณกั้มเตรียมมา แต่ว่าคืนบนดอยทานไม่หมดเพราะเยอะมาก คุณนันเอามาดัดแปลงทำเป็นหมูชิ้น ในข้าวต้มอร่อยมากๆ เมื่อทานเรียบร้อยและเตรียมเสือพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางเพื่อไปดูฝายกันเลย นำโดยพี่เล็ก คุณพ่อคุณหนุ่ย คุณหนุ่ย น้องจิน คุณนุก และผมเอง

พี่เล็กขี่นำไปเมื่อถึงจุดสร้างฝายก็ชี้ให้ดูพร้อมกับคำอธิบายอย่างละเอียด ถึงวิธีการสร้าง คุณสมบัติ ผู้สร้าง(ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านในท้องที่นั้นๆ กับนักเรียน ร่วมกันทำ) บางอันก็เสียหายจากแรงน้ำ แต่ก็ยังมีอีกเยอะที่สามารถสู้แรงน้ำได้ และเก็บกักน้ำไว้ได้ตามวัตถุประสงค์ ดูแล้วน่าปลื้มใจจริงๆ

พวกเราขี่กันไปไกลพอสมควรแก่กำลังของน้องจิน ที่ครั้งนี้คุณพ่อมดเขียวและเพื่อนๆท่านอื่นๆที่ไม่ได้ขี่เสือ สามารถขับรถตามมาด้วยได้ และก็ได้เห็นความสามารถของเสือจิน ที่มีความสุขกับการปั่นจักรยานกับบรรดาน้าๆ ลุงๆ อย่างมาก(กลับไปต้องขอพ่อซื้อใหม่ที่มีเกียร์มากขึ้นนะ รับรองขึ้นเขาได้ตลอดไม่ต้องจูง ฮ่าๆๆ)

เมื่อกลับมาถึงที่พัก จัดแจงอาบน้ำเช็คเอ้าท์ ร่ำลาคุณนันเรียบร้อย เตรียมขบวนเพื่อเดินทางกลับทันที พวกเราเข้าเมืองเชียงรายมาทานข้าวซอย ข้าวหมก กันที่ร้านอะไรจำชื่อไม่ได้ แต่คุณหนุ่ยพามา อร่อยมากๆ เสร็จแล้วคุณกั้มก็ขอลากลับเลย ประกอบกับน้องแทนมีอาการภูมิแพ้ ต้องพาไปหาหมอ ที่เหลือเดินทางไปสู่เมืองเชียงใหม่ โดยที่คุณมดเขียวขอแยกกลับกรุงเทพฯเลยหลังจากเติมน้ำมันเสร็จ

 

เหลือ 4 คันคือพี่เล็ก น้องนัท คุณหนุ่ยและผม ขับไปเชียงใหม่กัน พวกเราแวะชมวัดร่องขุ่น ที่อาจารย์เฉลิมชัย ศิลปินชื่อดังได้บรรจงวิจิตรสร้างเอาไว้ แต่ยังไม่แล้วเสร็จ ถ่ายรูปกันสักครู่ ก็ออกเดินทางต่อ และในระหว่างทางพี่เล็กได้ร้องเพลงขับกล่อมพวกเราอยู่เป็นระยะๆ โดยมีผมอุปโลกก์ ตัวเองเป็นดีเจ อย่างสนุกสนานสนาน

จนถึงดอยสะเก็ดที่ผมและคุณหนุ่ยตกลงจะแวะพักที่ไร ่"รัตนสมบูรณ์"ของคุณลุงอำนวย ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนของคุณพ่อคุณหนุ่ยอีก 1 คืน อยู่บนถนนสายดอยสะเก็ด-เชียงใหม่ ส่วนพี่เล็ก กับน้องนัทกลับไปเชียงใหม่เลย น่าเสียดาย ที่พี่เล็กยังมีงานประชุมตอนค่ำด้วย เลยไม่ได้ค้างด้วยกัน

คืนนี้พวกเราทำกับข้าวทานเองที่บ้าน หลังอาหารเย็น คุณลุงอำนวยได้ให้พวกเราดูพันธุ์ไม้ดอก ที่ปลูกไว้ในไร่ ที่ได้ถ่ายรูปดอกของมันไว้เป็นจำนวน 3-400 ชนิดจำนวน 700 กว่ารูปพวกเราดูและฟังคำอธิบายอย่างตื่นตาตื่นใจ จนต้องขอให้คุณลุง write CD ให้ด้วย ต่อจากนั้น คุณพ่อ-คุณแม่และคุณลุง ร้องคาราโอเกะ กันส่วนเด็กๆพยายามเอารูปลงเครื่องแต่ไม่สำเร็จ พอได้เวลาก็แยกย้ายกันเข้านอน
วันอังคารที่ 26 ตุลาคม 2547
ตื่นเช้าทานอาหารรองท้องกัน คุณลุงอำนวยก็พาไปเดินชมรอบๆสวน อย่างสนุกสนาน เราได้เห็นต้นจริงๆดอกจริงๆและกลิ่นจริงๆของดอกไม้ที่อยู่ใน CD ที่ดูเมื่อคืนก่อน ถึงตรงนี้ น้องนุกได้คะแนนจากคุณลุงอำนวยเยอะกว่าใครเพื่อนเพราะจำได้หลายดอกมากๆ ส่วนกระผม สอบตกแบบไม่ต้องลุ้นเพราะจำไม่ได้เลย

สายๆพวกเราก็ร่ำลาคุณลุงอำนวยเพื่อกลับกรุงเทพฯ กันแวะทานข้าวที่ลำปาง พอถึงลี้ ผมก็ขอแยกเพื่อไปเยี่ยมญาติ ส่วนคุณหนุ่ยบึ่งตรงเข้ากรุงเทพฯเลย ผมแวะไปสวรรคโลกเพื่อไปเยี่ยมญาติน้องนุก และเยี่ยมคุณแม่ของผมที่พิษณุโลก ทานข้าวเย็นแล้วเดินทางเข้ากรุงเทพฯถึงโดยสวัสดิภาพเวลาประมาณ 4 ทุ่มเศษๆ กว่าจะเก็บของเสร็จ เปิดเน็ตรายงานตัวก็เที่ยงคืนพอดี ปรากฏว่าน้องนุกหลับไปนานแล้ว!!!

ทริปไปร่วมกิจกรรมกับกลุ่ม VFC ทางภาคเหนือก็จบลงอย่างสมบูรณ์ เบี่ยมไปด้วยความรู้ มิตรภาพและไมตรีจิตร ความสนุกสนาน ที่พวกเราชาวVFC ทั้งภาคเหนือและภาคกลาง ได้ร่วมกันสร้างสรรค์อย่างเต็มอิ่มเลยครับ

 

ขอขอบคุณ

พี่เล็กเขียวส่อง ที่คอยนำทาง ให้คำอธิบาย ความรู้ ความบันเทิง กับพวกเราตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันครับ
ชาว VFC ภาคเหนือทุกๆท่าน ที่ร่วมกันจัดทริปนี้ขึ้นมาครับรวมถึงคุณศักดิ์ที่ได้สละเวลาไปดักรอทักทายกันครับ
ชาวVFC ที่ร่วมกันแปลงร่างเป็น พ่อครัว - แม่ครัว ที่ห้องอาหารดอยบ่อ ที่ผลิตอาหารมื้อค่ำและข้าวต้มมื้อเช้าได้อย่างเอร็ดอร่อยครับ
น้องๆเพื่อนๆของคุณหนุ่ยลำปาง ที่บรรเลงเพลงขับกล่อมชาวคณะ ตั้งแต่เย็นจนถึงดึก
คุณน้อย เจ้าหน้าที่ของอุทยานบ่อน้ำร้อนห้วยหมากเลี่ยม ที่อำนวยความสะดวกจัดบ้านพักรับรองให้พวกเราชาว กทม.ได้พักครับ
คุณหนุ่ยดอยบ่อ ที่ได้อำนวยความสะดวกและนำทางให้กับชาวคณะบนดอยบ่อไปทำกิจกรรมบริจาคของให้กับเด็กชาวเขาครับ
ผู้หมวดโญ หัวหน้าโครงการพัฒนาพื้นที่ของโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ กองทัพภาคที่ 3 ที่อำนวยความสะดวกช่วงลงเขาไปเยี่ยมหมู่บ้านมูเซอ
คุณอนันต์หรือคุณนัน เจ้าของ My Dream Guesthouse ที่คิดราคาที่พักชั้นดีในราคาประหยัดกับพวกเราครับ รวมถึงเรื่องวิญญาณที่เอามาเล่าสู่กันฟังตอนดึกๆ และช่วยไล่ตุ๊กแกด้วย อ้อ หาจักรยานมาให้น้องนัทได้ทดลองปั่นด้วย
คุณลุงอำนวย เพื่อนคุณพ่อคุณหนุ่ย ที่ได้ให้ผมได้พักอาศัยพร้อมอาหารอร่อยๆ รวมถึง CD พันธุ์ไม้ในไร่และพาชมของจริงด้วยครับ
เพื่อนร่วมคณะจากกรุงเทพฯ คุณมดเขียว และ คุณหนุ่ยกับคุณพ่อและคุณแม่ ที่ร่วมเดินทางไปด้วยกันครับ และขอบคุณคุณนิยมที่ได้ทำให้พวกเราได้มีโอกาสมาพบเจอกันครับ.

แล้วเราคงได้มีโอกาสมาพบกันอีกในทริปต่อไปนะครับ....สวัสดีครับ
ตุ้ยและนุก (VFC 043)